Θανατος στην Ελληνική Οικογένεια ΤΩΡΑ

012

Αυτό είναι το σύνθημα που δόθηκε τον Οκτώβριο του 2011, με το νέο φορολογικό νομοσχεδίο. Το νομοσχέδιο και κυρίως το άρθρο 38 που μας ενδιαφέρει, δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της κυβερνήσεως στις 27 Οκτωβρίου του 2011 http://www.union.gr/images/stories/Articles/4024.pdf

Θυμάστε ποιο ήταν το κύριο θέμα εκείνων των ημερών? Τρομοκρατία για την ΔΟΣΗ που δεν παίρνουμε και η “μεγάλη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου”. Στη συνέχεια το “δημοψήφισμα” του κ.Παπανδρέου, η “ΑΝΑΙΜΑΚΤΗ” φυγή του και η δημιουργία της συγκυβέρνησης. Βάζουμε έναν αστερίσκο εδώ και απλά σημειώνουμε ότι ο κ. Παπανδρέου, ως δια μαγείας εξαφανίστηκε από τα κοινά της Χώρας σε ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ! Οχι γιατί “τον έδιωξε ο λαός” και τέτοιες μπούρδες, όπως πολύ θέλουν να σας κάνουν να πιστεύετε, αλλά πολύ απλά γιατί, έφερε την αποστολή τους σε πέρας και αυτή είναι ημόνη αλήθεια…

Γιατί φτάσαμε όμως εδώ; Ανοίξτε τα μάτια της ψυχής σας και διαβάστε τους στίχους του Αρτέμη στο “Ξοδι 2”.

 

Μετά τον ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ, έρχεται ως επακόλουθο και φυσική συνέχεια, η ΦΥΣΙΚΗ ΕΞΟΝΤΩΣΗ με πολλά μέσα.

Στόχος, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. Τρόποι – μέσα, πολλοί και πολλά. Kάποιος μου έλεγε ότι, για να φτάσει εδώ η Ελλάδα δουλεύουν 180 χρόνια… Δεν χρειάζεται να απαριθμήσουμε την διάλυση της Παιδείας, την κατάπτωση των ηθών μέσω της τηλεόραση και χίλιους άλλους τρόπους…

Διαβάζω τις σκέψεις του π. Χρυσοστόμου από το βιβλίο Σκεύος Εκλογής στις σελ. 420-423, γραμμένες το 1996 και ανατριχιάζω. Λέει σε ένα σημείο. Θα επιβάλλουν συνεχώς νέα οικονομικά μέτρα, δυσβάσταχτα, φόρους ασήκωτους και πάρα πολλά άλλα μέτρα, έτσι ώστε να κάνουν το λαό να αγανακτήσει. Και τι θα πετύχουν με αυτό ? Ακούστε. Ο λαός καταπιεζόμενος από τα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα θα ζητάει κάποια στιγμή να ξανασάνει, αλλά αυτή τη στιγμή δεν πρόκειται να του τη χαρίσουν ποτέ, παρά μόνον έως ότου σκύψει το κεφάλι του εντελώς στο έδαφος, δηλώνοντας τέλεια υποταγή στο καινούργιο τους σύστημα. Θα λένε, έχετε δίκιο που διαμαρτύρεστε, όμως έχετε μεγάλο εξωτερικό χρέος και αυτοί που έχουν πολλά λεφτά φοροδιαφεύγουν, για να μη σας επιβάλλουμε άδικα μεγάλους φόρους κτλ. πρέπει να αποδεχθείτε το τέλειο σύστημα ηλεκτρονικού οικονομικού ελέγχου. Έτσι ώστε να βλέπουμε ποιοι είναι οι νομοταγείς πολίτες και ποιοι οι φοροφυγάδες. Ταυτόχρονα θα παρέχουν μέσω του ηλεκτρονικού οικονομικού συστήματος πολλές διευκολύνσεις και προτεραιότητες, με τις οποίες θα ξεγελούν τον κόσμο ότι θα ανακουφιστεί λίγο οικονομικά.

Δηλώσεις Βενιζέλου 12-10-2011 (http://news247.gr/oikonomia/oikonomika/tha_apokatastathei_h_adikia_me_toys_triteknoys.1407599.html) Αναλυτικά, ο κ. Βενιζέλος είπε ότι “το αφορολόγητο τοποθετείται στο μέσο ευρωπαϊκό επίπεδο. Η προσαρμογή ορισμένων αφορολογήτων έπρεπε να είναι ανάλογη με τα ευρωπαϊκά δεδομένα και αφορά κυρίως τις τρίτεκνες και πολύτεκνες οικογένειες.
Αυτοί είναι που υφίστανται το φορολογικό βάρος. Επεξεργαζόμαστε και θα παρουσιάσουμε με δημοσιονομικό κόστος ανεκτό, συγκεκριμένη λύση για τρίτεκνους και πολύτεκνους που θίγονται σήμερα από την νέα ρύθμιση για το αφορολόγητο όριο”, ανέφερε χαρακτηριστικά.

Πόσες φορές τους έχετε ακούσει να λένε, ακριβώς αυτό. Ναι έχετε δίκιο, αλλά ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΑ…ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΜΕΤΡΑ, η ΧΩΡΑ ΘΑ ΠΤΩΧΕΥΣΕΙ. Δεν τους ενδιαφέρει η ΧΩΡΑ, μην τους πιστεύετε. Αν τους ενδιέφερε η Πατρίδα, αυτοί οι απίθανοι τύποι θα έπρεπε να βρίσκονταν αλλού και όχι εκεί που είναι σήμερα. Μας θέλουν με σκυμένο το κεφάλι. Μας θέλουν ραγιάδες. Μας θέλουν αδύναμους, ανήμπορους. Κάνουν επίδειξη δύναμης με όλους τους πιθανούς τρόπους. Παράδειγμα; η είσοδος ΛΑΘΡΟΕΛΛΗΝΩΝ στη Βουλή π.χ ρεπούση.

Φορολογία έτους 2011. Αφού έχουν ξεζουμίσει όλο τον κόσμο με έκτακτες, άτακτες, μόνιμες λίγο πιο προσωρινές και οποιοδήποτε τύπου εισφορές προς το Κράτος (δες το Υ.Γ), έρχεται η ώρα να υποβάλλουμε και την ετήσια δήλωση εισοδήματος.

Το έργο το είχαν υπολογίσει όμως, χωρίς τον ξενοδόχο. Γιατί; Προκύρηξαν εκλογές τα συνεταιράκια της συγκυβέρνησης, πιστεύοντας ότι σήμερα, θα έχουν και πάλι ΜΑΖΙ, την εξουσία. Ετσι ήδη άρχισαν εν μέσω προεκλογικής περιόδου να στέλνουν τα ξεχασμένα, εδώ και 3 χρόνια ΕΤΑΚ, τα ΦΑΠ μαπ και ότι άλλο είχαν συμφωνήσει να στείλουν μετά τις εκλογές (στο τέλος να δούμε ποιος θα αρπάξει τις πολλές φάπες…).

Πίνακας αφορολόγητου.
http://prntscr.com/9gh0a

Με πολύ απλά και κατανοητά λόγια, ένα είναι το συμπέρασμα.
ΕΧΕΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΙΑ, ΕΧΕΙΣ ΠΑΙΔΙΑ; ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ;
ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙΣ ΠΑΙΔΙΑ; ΕΜΕΙΣ ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΠΑΙΔΙΑ.

500% Αύξηση στον φόρο των 3κνων και η φορολογία ανεβαίνει όσο περισσότερα παιδιά έχεις. Λογικό έ;
ΕΞΤΡΑ ΦΟΡΟΣ ΠΛΗΡΩΤΕΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗΣ ΔΗΛΩΣΗΣ, σε μία τρίτεκνη οικογένεια είναι κατ’ ελάχιστον!!! 3220 ευρώ και ο φόρος αυτός ανεβαίνει για κάθε παιδί…

http://prntscr.com/9gk7z

ΠΡΟΣΤΙΜΟ 3000 επειδή έχεις 3ο παιδί, και ανεβαίνει 3500 για το 4ο κ.ο.κ…

Είναι ξεκάθαρο λοιπόν, και στον πιο αδαή ότι ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΑ! Δεν θέλουν να συνεχίσουμε να υπάρχουμε. Εκτός και αν έχουν βρει την μαγική φόρμουλα και δεν μας την λένε, πως γίνεται μία οικογένεια με περισσότερα παιδιά, να μπορεί να επιβιώνει ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΌΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΌΤΕΡΑ, με λιγότερα χρήματα, από μία άλλη οικογένεια, με λιγότερα παιδιά.

Πολύτεκνοι, μετά από αυτό είστε σίγουροι ότι θα υποβάλλετε δήλωση φέτος; Λέτε να την κάνουμε όλοι μαζί, το 2015 που θα βγούμε από το Μνημόνιο, όπως μας έχει υποσχεθεί ο εμπνευστής αυτού του ΟΡΓΙΟΥ ο κ. Βενιζέλος;;; Μπορεί τότε, να έχει αποκαταστήσει και την αδικία που και ο ίδιος αναγνώρισε ότι υπάρχει στον νόμο που ψήφισε!

Πριν πάτε να ψηφίσετε, σκεφτείτε ΠΟΙΟΙ μας έφτασαν εδώ, ποιοι ΨΗΦΙΣΑΝ αυτά και πολλά άλλα τερατουργήματα, οπλιστείτε με ΔΥΝΑΜΗ και ΘΑΡΡΟΣ και πράξτε αυτό που πρέπει, αφού κοιτάξετε τα παιδιά σας, στα μάτια…

Υ.Γ Τίποτα δεν είναι τυχαίο και τίποτα βαφτίζουν τυχαία.
ΧΑΡΑΤΣΙ: Πρόκειται για ατιμωτικό κεφαλικό φόρο, ο οποίος επιβλήθηκε από τους πρώτους χρόνους του Ισλαμισμού. Ήταν η αποζημίωση για την παραχώρηση του δικαιώματος να ζει κανείς και να λατρεύει τον θεό του. Κάθε χριστιανός από το δωδέκατο έτος της ηλικίας του και μέχρι τον θάνατό του όφειλε να εξαγοράζει κάθε χρόνο την άδεια αυτή. Πλήρωνε τον φόρο και παραλάμβανε από τον εισπράκτορα την προσωπική του απόδειξη, η οποία λεγότανε χαράτσι.

Αναγνώστης  olympia

«Καί τί ἔγινε πού εἶστε 88 ἐτῶν; Ἐγὼ θέλω τὸ e-mail σας!»

Πάει ὁ μπάρμπα Κυριάκος, 88 ἐτῶν, στὰ 89, στὸ ΚΕΠ, μαζὺ μὲ τὸν υἱό του, γιὰ νὰ τὸν ἐξουσιοδοτήσῃ σὲ θέματα ἐφορίας.
Ξέρετε, ὅλοι οἱ ὑπερήλικες ποὺ ἐνοικάζουν κάποιο ἀκίνητον, ὑποχρεοῦνται πλέον, βάσει τῶν νέων ῥυθμίσεων ποὺ διέταξαν οἱ «φωστῆρες» μας, νὰ καταθέτουν τὴν φορολογικήν τους δήλωσιν ἠλεκτρονικῶς.
Καὶ πάει καλῶς, βρίσκουν ἐκεῖ ἕναν λογιστὴ ποὺ νὰ μπορῇ νὰ καταθέτῃ ἠλεκτρονικῶς δηλώσεις φορολογικές, καὶ κάνουν τὰ ἀνθρωπάκια τὴν δουλειά τους.
Δὲν ἀρκεῖ ὅμως μόνον αὐτό! Ἀπαιτεῖται πλέον καὶ διεύθυνσις ἠλεκτρονικοῦ ταχυδρομείου!!!! (e-mail)
Ναί, καλὰ διαβάσατε!!! Δὲν εἶναι ἀνέκδοτον!

Ἄφωνος ὁ μπάρμπα Κυριάκος.
«Τί λέει παιδάκι μου ἡ κοπέλα;» Ῥωτᾶ τὸν υἱό του ἀπορημένος.
«Νὰ τῆς δόσῃς τὴν ἠλεκτρονικήν σου διεύθυνσιν.»
«Μὰ ἐγὼ παιδάκι μου μίαν διεύθυνσιν ἔχω μόνον. Αὐτὴν ποὺ κατοικῶ ἐδῶ κι 65 χρόνια. Τί ἀκριβῶς ζητᾶ τώρα ἡ κοπέλα;»

Ἄν τὲ νὰ ἐξηγήσουμε τὼρα στὸν παπποῦ τὸ τὶ ἀκριβῶς ζητᾶ ἡ κοπέλα.
Οὔτε καὶ ἡ κοπέλα ξέρει τὶ ἀκριβῶς ζητᾶ ἀπὸ τὸν παπποῦ!
Καὶ καλά, ὁ παπποῦς δὲν ἤξερε, δὲν μποροῦσε νὰ καταλάβῃ.
Αὐτὰ τὰ ΖΩΑ ποὺ κατοικοεδρεύουν μέσα στὶς ἐφορίες καὶ στὰ ΚΕΠ, τί στό καλό; Ἄχυρα ἔχουν μέσα στήν κεφαλή τους; Ἤ τίποτα; Δέν βρέθηκε κάποιος νά ἀναρωτηθῇ γιά τό πῶς στά κομμάτια ὁ κάθε παπποῦς, πού πολὺ πιθανόν νὰ εἶναι κι ἀναλφάβητος, δέν θά μποροῦσε νά ἔχῃ ἰδέαν ἀπό ὑπολογιστές, διαδίκτυον καί ἠλεκτρονικά ταχυδρομεῖα;
Ἔτσι, τούς ἦλθε μία ἐγκύκλιος, κι αὐτοί σάν λοβοτομημένοι τήν βάζουν σέ ἐφαρμογή;
Δέν βρέθηκε κάποιος νά τούς πῇ πώς μόλις τό 1% τῶν ὑπερηλίκων ἔχει πρόσβασιν στό διαδίκτυον;
Πώς μόλις τό 2% τῶν συνταξιούχων ἔχει πρόσβασιν στό διαδίκτυον;
Ποῦ στά κομμάτια ζοῦν; Στό Ἀρλουμπογιστάν;

Ἔεεεε βρεγμένη σανίδα ποὺ σᾶς χρειάζεται… Καὶ ξύλο ἔως νὰ σπάσῃ ἡ σανίδα…. Δίχως ἔλεος!!!
Ἠλίθιοι!

Φιλονόη. (η.τ)

Υ.Γ. Τρέλλαααααααααααααα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

tonoikaipnevmata.wordpress.com/

Αποχαιρέτα την Ευρώπη που ήθελες !!!

Ο κύβος ερρίφθη!!! Οι Ευρωπαίοι ηγέτες ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν όταν δημιούργησαν την ευρωζώνη. Η κρίση των ημερών μας δεν αποτελεί απλά ένα τυχαίο γεγονός. Γνώριζαν πολύ καλά ότι, όπως αναφέρει και το Spiegel “ότι ένα κοινό νόμισμα δεν μπορεί να επιβιώσει μακροπρόθεσμα εάν δεν στηρίζεται και υποστηρίζεται από μία πολιτική ένωση”.

Αυτό που έκαναν, ώς αποτέλεσμα πολιτικής επιλογής τους, ήταν, να προχωρήσουν γρήγορα την διαδικασία ίδρυσης της Ευρωζώνης, επειδή πίστευαν ότι ένα κοινό νόμισμα θα εξανάγκαζε τον δύσπιστο λαό της Ευρώπης να συμφωνήσει στον σχηματισμό μίας πολιτικής ένωσης. Τα αποτελέσματα από τα δημοψηφίσματα για το “Ευρωπαικό σύνταγμα” είναι ακόμη νωπά και δυστυχώς τούς διέψευσαν.

Θα εσύροντο λοιπόν οι Ευρωπαικοί λαοί σε μία πολιτική ένωση, για την οποίαν όμως, ουδείς φρόντισε να προετοιμάσει τίς Ευρωπαικές οικονομίες και τίς Εθνικές “κουλτούρες” των λαών της Ευρώπης, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων να ερωτώντο αυτοί οι λαοί περί της επερχόμενης πολιτικής ένωσής τους, αναγνωρίζοντάς τους, έστω κατ’ελάχιστον, είς αυτούς το δικαίωμα της αυτοδιάθεσής τους.

Η κοινή νομισματική ζώνη, είναι πολύ καλή υπό ορισμένες προϋποθέσεις, αλλά όχι υπό ορισμένες άλλες, και προφανώς όχι πάντα .Οι ΗΠΑ και η Αυστραλία είναι κοινές νομισματικές περιοχές με λειτουργία και πολιτικής ένωσης. Τα ευνοϊκά χαρακτηριστικά της πολιτικής ένωσης, τα οποία κάνουν δυνατή στην Αυστραλία και τις ΗΠΑ την λειτουργικότητα του κοινού νομίσματος, είναι ότι οι λαοί ομιλούν την ίδια γλώσσα, υπάρχει η ελευθερία μετακίνησης του πληθυσμού από την μια μεριά της χώρας στην άλλη, δηλαδή υπάρχει αξιοσημείωτη κινητικότητα και υπάρχει αρκετή ευελιξία εφαρμογής κεντρικής πολιτικής στις τιμές και κατά κάποιο τρόπο και στους μισθούς. Τέλος υπάρχει κεντρική κυβέρνηση έτσι ώστε εάν κάποια “εξαιρετική περίπτωση” επηρεάσει αρνητικά ένα μέρος της χώρας, θα υπάρξει ροή οικονομικών πόρων από το κέντρο που θα τείνει στην εξισορρόπηση του προβλήματος.

Ο τέως Καγκελάριος της Γερμανίας Helmut Kohl, γνώριζε πολύ καλά, ότι ο Ρομάνο Πρόντι (Romano Pronti), τέως πρωθυπουργός της Ιταλίας, «έκανε αλχημείες» στα Δημόσια λογιστικά βιβλία της χώρας, για να αποδείξει ότι η χώρα του είναι έτοιμη να μπεί στη ζώνη του Ευρώ.

Τα έγγραφα τα οποία δημοσίευσε το περιοδικό “Spiegel”, δίνουν ακόμη περισσότερες αποδείξεις.

Στην Ιταλία, όπως και στην Ελλάδα, επετράπη η είσοδος στη ζώνη του Ευρώ, έπειτα από έγκριση “αναληθών” δημόσιων λογιστικών στοιχείων, τα οποία υπεδείκνυαν, ότι πληρούσε τα κριτήρια εισόδου στην ζώνη του Ευρώ.

Παρ`όλα αυτά η κυβέρνηση του Helmut Kohl δεν μπορεί να δηλώνει άγνοια, όπως γράφει το “Spiegel”: “Στην πραγματικότητα, τα έγγραφα δείχνουν ότι όλοι ήταν, πολύ καλά ενημερωμένοι για την δημοσιονομική και οικονομική κατάσταση της Ιταλίας και της Ελλάδος.”

Το Τμήμα Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων της JP Morgan (JP Morgan Asset Management) υπoλόγισε την περασμένη εβδομάδα, ότι η ευρωζώνη αποτελούσε μία από τις χειρότερες δυνατές επιλογές για την δημιουργία κοινής νομισματικής ζώνης.

Οι οικονομίες των χωρών της Ευρώπης, είναι πολύ διαφορετικές, με πολύ διαφορετικές οικονομικές προοπτικές, δυνατότητες και χαρακτηριστικά, και η οικονομική τους ένωση, χωρίς την βασική παράμετρο της πολιτικής ένωσης, λειτούργησε ουσιαστικά ώς καταλύτης στην δημιουργία ενός εκρηκτικού μείγματος ανισορροπίας.

Εναν οικονομικό συνασπισμό με κοινό νόμισμα, αλλά χωρίς κεντρική διεύθυνση, χωρίς χάραξη “κεντρικής πολιτικής”, χωρίς χαρακτηριστικά ενιαίου πολιτικού χώρου, κυρίως όμως χωρίς την ικανότητα εξισορρόπησης των επιπτώσεων τυχαίων ή εσκεμμένων οικονομικών γεγονότων.

Η αδυναμία ανάληψης και επιμερισμού του κόστους, το οποίο συνεπάγεται η διαχείριση, πέραν της εξεύρεσης, των κεφαλαίων, και το οικονομικό κόστος το οποίο απαιτείτο για την ολοκλήρωση αυτής της πολιτικής ένωσης, έκανε το εγχείρημα δυσκολότερο, όχι όμως ακατόρθωτο.

Η Γερμανία γνώριζε πάρα πολύ καλά, ότι εάν προχωρούσε η πολιτική ένωση των κρατών μελών της Ευρωπαικής Ενωσης, θα εκαλείτο να “πληρώσει” τον “λογαριασμό” κατά ένα πολύ μεγάλο μέρος του, και συγχρόνως θα “απεμπολούσε” πολιτικά πλεονεκτήματα τα οποία είχε ή απέκτησε στην παρούσα φάση, της πορείας πρός την ίδρυση της “Ενιαίας Ευρωπαικής Ενωσης”, ώς οικονομική και πολιτική ένωση κρατών, ανέξοδα, ή τουλάχιστον με το μικρότερο κόστος.

Το ερώτημα είναι, εξακολουθεί να θέλει η Γερμανία μία ενιαία οικονομικά και πολιτικά Ευρώπη ;;;

Η επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας, έχει οδηγήσει ορισμένες χώρες της νομισματικής ένωσης στο να χρεωθούν ακόμη περισσότερο.
Σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο, οι χώρες αυτές θα πρέπει να “βοηθηθούν”, ούτως ώστε να ανακτήσουν την οικονομική ανεξαρτησία τους και να αναδημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για ένα καλύτερο μέλλον για τους λαούς τους.

Αυτό βέβαια δεν προυποθέτει την βίαιη φτωχοποίηση ενός λαού, επειδή οι πολιτικές του ηγεσίες τον εξαπάτησαν, αντιθέτως θα έλεγα, διαπνεόμενοι από την Ευρωπαική ιδέα τής αλληλεγγύης των λαών, απαιτείται η προστασία αυτού του λαού και όχι η εξαθλίωσή του.

Μία πρόχειρη μετάφραση ενός κείμενου γερμανών και γάλλων βιομηχάνων που βρήκα στην εφημερίδα Le Monde (06/2011), αποσπάσματα του οποίου παραθέτω, είναι ενδεικτικά της “εκτίμησης” των Ευρωπαίων βιομηχάνων για την πορεία του “Ευρώ”, πολύ δε περισσότερο τη Ευρωπαικής Ενωσης :

“Η νομισματική ένωση βυθίζεται στην κρίση, Σε αντάλλαγμα, πρέπει να εφαρμοστούν αποτελεσματικά μέτρα.

Η επιστροφή σε μια σταθερή οικονομική κατάσταση θα κοστίσει πολλά δισεκατομμύρια ευρώ, αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση και το νόμισμά μας αξίζουν τον κόπο.Πρέπει να πείσουμε τους πολίτες μας για αυτό.

Χρειαζόμαστε μια αυστηρότερη ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική και κανόνες σταθερότητας.

Για την αποφυγή στο μέλλον, μια κρίσης όπως αυτή που διανύουμε, πρέπει να ενισχύσουμε τους υφιστάμενους κανόνες σταθερότητας και να σιγουρέψουμε την εφαρμογή τους.

Οι εξεταζόμενες λύσεις, όπως, για παράδειγμα, ο αποκλεισμός κάποιων χωρών μελών της ζώνης του ευρώ ή ο διαχωρισμός μεταξύ μιας Ένωσης του Βορρά και του Νότου, δεν είναι καλές λύσεις.Αυτό θα έχει συνέπειες, οι οποίες είναι δύσκολο να προβλεφθούν σήμερα.
Τέτοιες δημαγωγικές προτάσεις δεν είναι προσαρμοσμένες στη σοβαρότητα της κατάστασης.

Ως κατασκευαστές γερμανοί και γάλλοι, θέλουμε να τονίσουμε τα τεράστια οφέλη που προσέφερε μια κοινή νομισματική ζώνη.
Στέλνουμε ένα μήνυμα υποστήριξης στους φορείς χάραξης πολιτικής, έτσι ώστε να δημιουργήσουν τις συνθήκες για ένα Ευρώ μόνιμα σταθερό και ανταγωνιστικό.

Αυτή είναι η βάση για τη μελλοντική ευημερία στην Ευρώπη.Η νομισματική ένωση έχει μακροπρόθεσμη ανάγκη για υγιή δημόσια οικονομικά, σαφείς κανόνες περί ευθύνης, διάφανες δομές και ισότιμους όρους ανταγωνισμού.

Μόνο με αυτές τις προϋποθέσεις το ευρώ θα εξέλθει ισχυρότερο από την κρίση του χρέους.Δεν υπάρχει καμία σοβαρή εναλλακτική λύση στο κοινό ευρώ.Το ευρώ συμβολίζει σήμερα την Ευρώπη.

Η αποτυχία του ευρώ θα ήταν ένα μοιραίο πλήγμα για την Ευρώπη.”

Οι υπογράφοντες :
Appel Frank (Deutsche Post) ; Aschenbroich Jacques (Valeo) ; Berger Roland (Roland Berger Strategy Consultants) ; Bock Kurt (BASF) ; Bories Christel (Constellium) ; Borsig Clemens (Deutsche Bank) ; Brunck Robert (CGG Veritas) ; Buffet Patrick (Eramet) ; Burda Hubert (Hubert Burda Media Holding) ; Caparros Alain (Rewe group) ; Clamadieu Jean-Pierre (Rhodia) ; Cromme Gerhard (ThyssenKrupp) ; Crouzet Philippe (Vallourec) ; de Chalendar Pierre-André (Saint-Gobain) ; de Margerie Christophe (Total) ; de Romanet Augustin (Caisse des dépôts et consignations) ; Degenhart Elmar (Continental) ; Diekmann Michael (Allianz) ; Engel Klaus (Evonik Industries) ; Fehrenbach Franz (Robert Bosch) ; Frérot Antoine (Veolia Environnement) ; Hagemann Snabe Jim (SAP) ; Henrot François (Groupe Rothschild & Cie Banque) ; Hermelin Paul (Cap Gemini) ; Kormann Hermut (Lazard) ; Kron Patrick (Alstom) ; Lachmann Henri (Schneider Electric) ; Lafont Bruno (Lafarge) ; Lauvergeon Anne (Areva) ; Lévy Maurice (Publicis Groupe SA) ; Lévy Jean-Bernard (Vivendi) ; Löscher Peter (Siemens) ; Mestrallet Gérard (GDF Suez) ; Obermann René (Deutsche Telekom) ;Oetker Arend (Dr Arend Oetker Holding) ; Oueda Frédéric (Société Générale) ; Potier Benoit (Air Liquide) ; Ranque Denis (Cercle de l`industrie/Technicolor) ; Reithofer Norbert (BMW) ; Reitzle Wolfgang (Linde) ; Richard Stéphane (France Telecom) ; Rollier Michel (Michelin) ; Rose Frédéric (Technicolor) ; Schnepp Gilles (Legrand) ; Spinetta Jean-Cyril (Air-France KLM) ; Teyssen Johannes (E.ON) ; Thumann Jürgen (BusinessEurope) ; Verwaayen Ben (Alcatel-Lucent) ; Viehbacher Chris (Sanofi) ; Zetsche Dieter (Daimler).

Το πορτογαλικό κοινοβούλιο υπερψήφισε τη Μ. Παρασκευή, το ευρωπαϊκό Δημοσιονομικό Σύμφωνο, γεγονός που καθιστά την Πορτογαλία την πρώτη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που εγκρίνει το κείμενο αυτό. Τo κείμενο αυτό, ορίζει τη δημοσιονομική πειθαρχία ως το “βασικό εργαλείο” για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους.

Αποχαιρέτα την Ευρώπη που ήθελες !!!

Ο κύβος ερρίφθη!!!

Πηγές : http://www.lemonde.fr/idees/article/2011/06/20/la-crise-europeenne- est-une-crise-de-la-dette-pas-deleuro_1538337_3232.html

ageantimes.gr/

Εάν προφθάσουμε να πάμε σε εκλογές;;;Και δεν γεμίσουμε ερείπια.

Με την δημοσίευση των πρακτικών από τις συναντήσεις των πολιτικών αρχηγών με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, είχαμε τελικά την ευκαιρία να μάθουμε (ή έγινε επιτυχημένη απόπειρα να διαρρεύσουν) και μερικές πολύ σημαντικές τοποθετήσεις και φράσεις, οι οποίες «μιλάνε» για κάτι που θα συμβεί κατά τη διάρκεια του Ιουνίου και το οποίο θα είναι πολύ μεγάλο, πολύ δυσάρεστο και αναπόφευκτο για την Ελλάδα.

Αν παρατηρήσουμε, μάλιστα, την ένταση των λέξεων που χρησιμοποιούνται, θα διαπιστώσουμε πως πρόκειται για ένα «κοινό μυστικό» μεταξύ όλων εκείνων που φέρονται ως θεσμικά υπεύθυνοι σήμερα για την χώρα. Μόνο που, ενώ γνωρίζουν, δεν τολμούν (αν και «φοβερίζουν» με αποκαλύψεις ευελπιστώντας πως δεν θα συγκαταριθμηθούν στους ενόχους) να αποκαλύψουν στον Ελληνικό λαό αυτό που οι ίδιοι γνωρίζουν πάρα πολύ καλά (ίσως και πριν από χρόνια, έτσι δεν είναι κύριε Παπούλια) πως θα συμβεί και θα «γκρεμίσει» την Ελλάδα.

Ας παρακολουθήσουμε τους διαλόγους που διημείφθησαν μεταξύ των «ταγών» και ας βγάλουμε τα συμπεράσματά μας.

Σάλο και εντονότατες συζητήσεις έχουν προκαλέσει στο πολιτικό παρασκήνιο ορισμένες εκφράσεις που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά τη διάρκεια των συναντήσεών του με τους πολιτικούς αρχηγούς την Κυριακή.

Όπως αποκαλύφθηκε από τα πρακτικά που δόθηκαν χθες το βράδυ στη δημοσιότητα ο πρόεδρος της Δημοκρατίας που από το Σύνταγμα είναι ο εγγυητής του πολιτεύματος είναι εξαιρετικά ανήσυχος για την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα αλλά κυρίως για τα όσα θα ακολουθήσουν αν δεν υπάρξει σταθερή κυβέρνηση σύντομα.

Σε όλες του τις συνομιλίες ο κ. Παπούλιας επισημαίνει με δραματικό τρόπο την ανάγκη να τα βρουν τα πολιτικά κόμματα με αμοιβαίες υποχωρήσεις. Επικαλείται τις συζητήσεις του με τον κ. Παπαδήμο, το διοικήτη της Τράπεζας της Ελλάδας Γιώργο Προβόπουλο και κοινοτικούς αξιωματούχους.

Ομως, μια συγκεκριμένη αποστροφή του κατά τη διάρκεια της συζήτησής του με τον πρόεδρο της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτη Κουβέλη έχει προκαλέσει ιδιαίτερη εντύπωση και μεγάλη ανησυχία.

Είπε συγκεκριμένα:

Θα κάνω μία τελευταία προσπάθεια. Όμως, θέτετε έναν όρο, που από την κουβέντα που είχα με τον κ. Τσίπρα, δεν τρέφω πολλές ελπίδες ότι θα γίνει αποδεκτός, δηλαδή τη συμμετοχή σε μία οικουμενική κυβέρνηση, μία κυβέρνηση στήριξης, όπως λέγαμε, εκ προσωπικοτήτων. Και μέσα σε αυτήν την κατάσταση που πάρα πολύ καθαρά περιγράφει ο κ. Παπαδήμος, ότι βλέπει ο Ιούνιος να είναι πλέον μήνας της τραγωδίας της Ελλάδος, εμείς δεν μπορούμε να συγκροτήσουμε μία κυβέρνηση. Δηλαδή, θέλω να πω ότι προσωπικά δεν το αντέχω και δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει.
Θα υποχρεωθώ και εγώ να μιλήσω στον ελληνικό λαό, να πω ότι αυτή είναι η κατάσταση, αυτά είναι τα δεδομένα, αυτές είναι οι απόψεις των κομμάτων. Από εκεί και πέρα, και εγώ είμαι συνυπεύθυνος για την κατάσταση που μπορεί να δημιουργηθεί. Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί: «Τι έκανε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Δεν μπόρεσε να τους πείσει να συγκροτήσουν μία κυβέρνηση, η οποία στο κάτω-κάτω να ήταν μία κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας; Άφησε τον τόπο να πάει προς την καταστροφή;». Είναι μεγάλο το φορτίο. Δεν μπορώ να το ανεχθώ.

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ (Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς): Κύριε Πρόεδρε, εκτιμώ ότι μία κυβέρνηση που δεν θα έχει τη στήριξη και την ενεργή συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ, με δεδομένο ότι κατετάγη δεύτερο κόμμα, δεν θα παρέχει τη δυνατότητα ουσιαστικής βιωσιμότητας αυτής της κυβέρνησης. Σας το λέω με πόνο ψυχής, πολιτικής ψυχής, γιατί για εμένα εκείνο το οποίο προέχει είναι να υπηρετήσουμε το συμφέρον της χώρας και της κοινωνίας και όχι την οποιαδήποτε μικροκομματική σκοπιμότητα ή την οποιαδήποτε εκλογική αναμονή, αναμονή εκλογικού αποτελέσματος ακριβέστερα. Εκτιμώ ότι μία τέτοια κυβέρνηση δεν θα μπορεί να σταθεί επί της ουσίας, γιατί δεν θα έχει και κοινοβουλευτική και λαϊκή στήριξη.

ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ (Πρόεδρος της Δημοκρατίας): Δεδομένης της άρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, πηγαίνουμε για εκλογές, λέτε; Εάν προφθάσουμε να πάμε σε εκλογές.

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ (Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς): Εάν προφθάσουμε.

ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ (Πρόεδρος της Δημοκρατίας): Και δεν γεμίσουμε ερείπια.

Τέλος, να σημειώσουμε πως στο Αιγαίο επικρατεί υψηλότατη ετοιμότητα από στρατιωτικής πλευράς, ενώ ο κ. Καμμένος σήμερα δήλωσε πως θα προτείνει για υπουργό Εθνικής Άμυνας τον κ. Γράψα (πρώην αρχηγό ΓΕΕΘΑ, που καρατομήθηκε από την κυρία Μπακογιάννη, επειδή ως αρχηγός του Ελληνικού στρατού είχε μετατρέψει σε φρούρια όλα τα Ελληνικά νησία και τις βραχονησίδες, με αποτέλεσμα να ενοχληθεί η Άγκυρα).

Αναμένοντας τις εξελίξεις, ίσως θα πρέπει ως πολίτες –αλλά και σαν λαός- να προετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα που μας έχουν προγραμματίσει οι «φίλοι», οι «εταίροι» και οι «σύμμαχοι» να περάσουμε, προκειμένου να μας πείσουν να αποδεχθούμε την κατάργηση της Ελλάδας ως κράτους, και την κατάργηση των Ελλήνων ως ελεύθερων πολιτών…

Κωνσταντίνος

Mυστικό σχέδιο της λέσχης Μπίλντερμπεργκ για διάσωση του ευρώ

Η ελίτ της παγκοσμιοποίησης φοβάται έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη και σχεδιάζει οικονομική ανάκαμψη “ως δια μαγείας”

Του Paul Joseph Watson, συντάκτη του ιστολογίου Prison Planet

15 Μαΐου 2012

Η Λέσχη Bilderberg δείχνει να έχει τρομοκρατηθεί για την πιθανότητα της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη και την συνακόλουθη εντυπωσιακή οικονομική της ανάκαμψη, πράγμα που θα δώσει το παράδειγμα και σε άλλες χώρες να κάνουν ακριβώς το ίδιο. Μια τέτοια έκβαση είναι βέβαιο ότι θα απειλήσει το ενιαίο νόμισμα της ευρωζώνης και, το σημαντικότερο, το όλο σχέδιο για την οικοδόμηση ενός ευρωπαϊκού ομοσπονδιακού υπερκράτους.

Ένα από τα κύρια θέματα συζήτησης στην επικείμενη ετήσια σύνοδο της Λέσχης Bilderberg στο Chantilly της πολιτείας Virginia θα είναι ο τρόπος με τον οποίο οι παγκοσμιοποιητές της οικονομικής ελίτ θα αντιμετωπίσουν το πρόβλημα που απειλεί να καταστρέψει την ατζέντα τους για μια παγκόσμια διακυβέρνηση: την κρίση της ευρωζώνης.

Ο ολοένα αυξανόμενος κίνδυνος αθέτησης της υπόσχεσης της Ελλάδας ότι θα τηρήσει τους δρακόντειους όρους “διάσωσης” που της έχουν επιβληθεί από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο και η απειλή εξόδου της από την ευρωζώνη ανάγκασαν χθες το βράδυ την Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ να παραδεχθεί για πρώτη φορά ότι η Ελλάδα ίσως και να βγει από την ευρωζώνη, εκτίμηση που προκάλεσε απότομη “βουτιά” του ευρώ, αλλά και των χρηματοπιστωτικών αγορών.

Η κρίση της ευρωζώνης βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο πιο καίριο σημείο που βίωσε ποτέ η Ευρώπη, και έχει αποδειχθεί πολύ χειρότερη από άλλες κρίσεις, που όλως τυχαίως ξέσπασαν και εκείνες λίγο πριν από τις ετήσιες συνόδους της Λέσχης Bilderberg, το 2010 και το 2011.

Και στις δύο εκείνες περιπτώσεις, η πολιτική συναίνεση που υπήρξε ανάμεσα στα μέλη της Λέσχης Bilderberg ήταν αρκετή για να δοθεί η ευκαιρία στην ευρωζώνη να αναπνεύσει – έστω και με μάσκα οξυγόνου – για άλλους 12 μήνες, και το 2010 αλλά και το 2011. Φέτος, τα ίδια αυτά άτομα, που η κοινή γνώμη αναγνωρίζει πλέον ως διαχειριστές της παγκοσμιοποίησης, θα προσπαθήσουν και πάλι να χαράξουν μια στρατηγική κεκλεισμένων των θυρών, η οποία θα διασώσει το “μονάκριβο” κατασκεύασμά τους: το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα.

Στη προπερσινή σύνοδο της λέσχης το 2010 στην Ισπανία, “το μέλλον του ευρώ” βρέθηκε στο επίκεντρο, καθώς ο Ισπανός πρωθυπουργός Luis Rodriguez Zapatero, πλαισιωμένος από αρκετούς οικονομικούς εγκεφάλους, κατέβαλε προσπάθειες να επιλύσει την κρίση, την ίδια ώρα που τα μέλη της Bilderberg πανικόβλητα συνεδρίαζαν, εξετάζοντας σενάρια σε περίπτωση κατάρρευσης του ενιαίου νομίσματος.

Ένα χρόνο αργότερα, το 2011, κατά τη διάρκεια της συνόδου στο St Moritz της Ελβετίας, η κρίση του ευρώ ήταν και πάλι στην κορυφή της ατζέντας της Λέσχης Βilderberg. Οι παγκοσμιοποιητές εξέφρασαν φόβους ότι η διάλυση της ζώνης του ενιαίου νομίσματος θα μπορούσε, μεταξύ άλλων, να τορπιλίσει τις ελπίδες για την δημιουργία πολλών περιφερειακών νομισμάτων.

Η Λέσχη Bilderberg δεν φοβάται απλά ότι η Ελλάδα θα βγει από το ευρώ, αλλά ότι με την έξοδό της θα βιώσει τεράστια οικονομική ανάκαμψη και θα αποτελέσει παράδειγμα για άλλες χώρες της Ευρωζώνης να ακολουθήσουν την ίδια πορεία.

Ο φόβος αυτός διακρίνεται καθαρά σε άρθρο που δημοσίευσε σήμερα το φερέφωνο της Λέσχης Bilderberg, η ελεγχόμενη από την εν λόγω λέσχη εφημερίδα “Financial Times” με τίτλο “Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα την μετατρέψει σε πρότυπο για άλλες χώρες“.

“Αν η Ελλάδα βγει από την ευρωζώνη, θα μπορούσε να αποδειχθεί πιο επικίνδυνη για το σύστημα από ό,τι ήταν ποτέ όσο βρισκόταν μέσα σε αυτήν, δίνοντας το παράδειγμα της αποτελεσματικής αντίδρασης“, σχολιάζει ο Arvind Subramanian.

Ο Subramanian δεν είναι τυχαίος αναλυτής. Είναι επίτιμο μέλος του γνωστού “Peter G. Peterson Institute for International Economics”, ανάμεσα στα κορυφαία μέλη του οποίου συμπεριλαμβάνονται πολλά μέλη της Λέσχης Βilderberg. Ανάμεσα σε αυτά είναι και ο πρώην πρόεδρος της κεντρικής τράπεζας των ΗΠΑ (Federal Reserve), Paul Volcker, ο πρώην υπ. Οικονομικών των ΗΠΑ, Lawrence Summers, και το διαχρονικό έμβλημα της Βilderberg, ο David Rockefeller.

“Ας υποθέσουμε ότι από τα μέσα του 2013 θα αρχίσει μια ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας, ενώ το υπόλοιπο της ευρωζώνης θα παραμένει σε ύφεση. Η επίδραση μιας τέτοιας εξέλιξης στην Ισπανία και την Πορτογαλία, που μαστίζονται από την λιτότητα, αλλά ακόμη και στην Ιταλία, θα είναι ισχυρή. Οι ψηφοφόροι εκεί αποκλείεται να μην επηρεαστούν από τη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης των Ελλήνων, των γειτόνων τους που σήμερα έχουν γίνει αντικείμενο περιφρόνησης. Θα αρχίσουν να διερωτώνται για ποιό λόγο και οι δικές τους κυβερνήσεις δεν ακολουθούν τις ίδιες πολιτικές επιλογές με των Ελλήνων και θα απαιτήσουν την έξοδό τους από την ευρωζώνη. Με άλλα λόγια, η ελληνική εμπειρία μπορεί να μεταβάλει ριζικά τα κίνητρα της παραμονής αυτών των χωρών στην ευρωζώνη, κυρίως εάν οι οικονομικές συνθήκες εξακολουθήσουν να είναι ζοφερές”, γράφει ο Subramanian, προσθέτοντας τα εξής:“Η δυνατότητα εξόδου της Ελλάδας μπορεί να αποδειχθεί κάτι σαν μεταδοτική νόσος και να οδηγήσει στη διάλυση της ευρωζώνης και ίσως και του όλου ευρωπαϊκού σχεδίου“.

Η Bilderberg δείχνει κάτι παραπάνω από πρόθυμη να σώσει την ευρωζώνη, αφού αντιπροσωπεύει την ίδια την βάση της παγκόσμιας οικονομικής ατζέντας των νεοταξιτών για τη δημιουργία περιφερειακών νομισμάτων και προσεκτικά σχεδιασμένων ομοσπονδιών σε διάφορες ηπείρους, που θα βασίζονται στο ίδιο μοντέλο με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Εάν τελικά η ευρωζώνη αποτύχει, η προοπτική της επίτευξης του τελικού στόχου ενός παγκόσμιου νομίσματος νεκρώνεται για τουλάχιστον άλλα 100 χρόνια.

Η πρόεδρος της Bilderberg, Etienne Davignon, καυχήθηκε κάποτε σε συνέντευξή της ότι η Bilderberg συνέβαλε τα μέγιστα στη δημιουργία του ευρώ, συντάσσοντας πρώτη την ατζέντα των πολιτικών που θα έπρεπε να ακολουθήσουν οι χώρες της ΕΕ προκειμένου να υπάρξει ένα ενιαίο νόμισμα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, το οποίο αργότερα επισημοποιήθηκε μέσω της Συνθήκης του Μάαστριχτ το 1992.

Αυτό που δεν γνωρίζει ο περισσότερος κόσμος είναι ότι οι πρώτες συζητήσεις για την δημιουργία ενιαίου νομίσματος έλαβαν χώρα περίπου τέσσερις δεκαετίες πριν, στη συνεδρίαση της Bilderberg στο Garmisch-Partenkirchen της Δυτικής Γερμανίας το 1955.

Έγγραφα από εκείνη την σύνοδο, που διέρρευσαν αργότερα, αποκαλύπτουν ότι οι σύνεδροι της λέσχης – και ήδη γνωστοί νεοταξίτες – μίλησαν για την ανάγκη “να εισέλθει ο γερμανικός λαός σε μια κοινή ευρωπαϊκή αγορά το συντομότερο δυνατό“, προσθέτοντας ότι “το μέλλον του θα είναι αμφίβολο χωρίς μια Ενωμένη Ευρώπη“!

Η ατζέντα αυτή περιλαμβάνει “την ανάγκη να επιτευχθεί ένα κοινό νόμισμα“, καθώς και η δημιουργία μιας “κεντρικής πολιτικής εξουσίας“.

Δεδομένου του γεγονότος ότι η συνομωσία που οδήγησε τελικά στην θέσπιση του ευρώ διήρκεσε τουλάχιστον 50 χρόνια, δεν υπάρχει πιθανότητα η παγκόσμια ελίτ να εγκαταλείψει το “πόνημά” της αμαχητί.

Αλλά να είστε βέβαιοι ότι η κρίση της ευρωζώνης θα βρεθεί στο επίκεντρο της φετινής συνόδου της Λέσχης Bilderberg και πάλι, καθώς τα μέλη της θα προσπαθούν να συναινέσουν σε άλλη μια μεγάλη προσπάθεια να διασώσουν το ενιαίο νόμισμα.

 

Σχόλιο ιστολογίου

Τα σημεία που έχουν τονιστεί με κόκκινο δεν είναι μόνο σκέψεις του αρθρογράφου. Είναι πληροφορίες που περιέχονται σε αρκετά βιβλία για τα σχέδια της Νέας Τάξης. Το σχέδιό τους είναι να γίνουν διαφορετικές “ενώσεις” στο στυλ της Ε.Ε., με ξεχωριστό νόμισμα η κάθε μία. Ήδη έχει γίνει η Αφρικανική Ένωση (με 19 χώρες και μαριονέτες ηγέτες) και άλλες είναι στα σκαριά.

Η NAFTA (ένωση ΗΠΑ-Καναδά-Μεξικού) έγινε, αλλά απέτυχε, λόγω ασυνεννοησίας με το Μεξικό, που τους την “έκανε” στο τσακ. Ο απώτατος στόχος είναι σε κάποια στιγμή αυτές οι ενώσεις να απορροφηθούν η μία από την άλλη, μέχρι στο τέλος να μείνει ένα κράτος και μια κυβέρνηση. Γι’ αυτό είναι να απορείς με τόσους Έλληνες που δεν έχουν καταλάβει τι σημαίνει ευρώ και ευρωζώνη!

Επίσης, το σημείο που μιλάει για τα 100 χρόνια είναι χαρακτηριστικό. Τα σχέδια της ΝΤΠ έχουν πάντα πνοή 100 χρόνων και ό,τι καταφέρουν. Ό,τι δεν καταφέρουν πάει για τα επόμενα 100 χρόνια. Αυτό το έχει πει και ο Κίσινγκερ πολλές φορές και ξέφυγε μια φορά και στον ΓΑΠ.

Το ζήτημα είναι, τι θέλει να μας πει το έντυπο όργανο της Bilderberg αυτή τη φορά και γιατί;

Δεν υπάρχει τίποτε που να τυπώνεται στους Financial Times και να μην έχει έναν σκοπό απώτερο. Ό,τι γράφουν οι Financial Times δεν έχει απλά σκοπό να μας δώσει μια εντύπωση, αλλά να κατευθύνει τις επόμενες σκέψεις και πράξεις μας.

Γι’ αυτό απορούμε με την άνεση που αναπαράγουν τα άρθρα αυτής της εφημερίδας τα ιστολόγια (ειδικά τα ιστολόγια) έτσι σκέτα, χωρίς ένα συλλογισμό ή ένα σχόλιο. Στην Αμερική λένε: “Αν δεν μπορείς να ερμηνεύσεις ένα άρθρο των Financial Times και αν δεν μπορείς να βρεθείς δυό τουλάχιστον κινήσεις μπροστά του, τότε μην το διαβάσεις. Θα σου κάνει κακό”.

Και απορώ: Είμαστε τόσο αφελείς εμείς οι Έλληνες;

Εσείς τι βλέπετε σε αυτό το άρθρο; Γιατί ανοίγει η εφημερίδα της λέσχης με τόση ευθύτητα τα χαρτιά της Νέας Τάξης, ενώ υποτίθεται πως ό,τι σχεδιάζουν μένει κρυφό και το αντιλαμβανόμαστε μόνο αφού είναι σε εξέλιξη η εκτέλεσή του; Εμάς πάντως μας γεμίζει υποψίες.

Τέλος, αν θέλουν κάτι να περάσουν στους Έλληνες, αν μας θέλουν κάτι να νιώσουμε διαβάζοντας το άρθρο τους, αν μας θέλουν στους δρόμους τις επόμενες εβδομάδες για να πετύχουν κάτι, τότε πρέπει να συλλογιστούμε το γιατί.

πηγη: kostasxan.blogspot.com/

F.T.: «Η επιτυχία της Ελλάδας στη δραχμή, τραγωδία για το ευρώ»

«Εκτός ευρωζώνης η Ελλάδα θα μπορούσε να αποδειχθεί πολύ πιο επικίνδυνη για το σύστημα στο οποίο πραγματικά ποτέ δεν ανήκε… Μπορεί να αποτελέσει ένα επικίνδυνο παράδειγμα επιτυχούς ανάκαμψης!», αναφέρουν σε σημερινό άρθρο οι F.T.

Το άρθρο του Αρβιντ Σουμπραμανιαν εξετάζει ένα σενάριο που παραγνωρίζεται, βάσει του οποίου η χρεοκοπία δεν καταλήγει σε καταστροφή για την Ελλάδα…και εκείνοι που γελούν τελευταίοι είναι οι Έλληνες.Σύμφωνα με το άρθρο μετά την επώδυνη περίοδο προσαρμογής σύντομα θα επαναπροσδιοριστεί η οικονομία και θα τεθεί σε δρόμο βιώσιμης ανάπτυξης. Οι άμεσες επιπτώσεις από την αποχώρηση ή την εκδίωξη της Ελλάδας από την ευρωζώνη σίγουρα θα είναι ισοπεδωτικές, αφού θα ενταθεί η φυγή κεφαλαίου, θα πυροδοτηθούν η υποτίμηση και ο πληθωρισμός και θα πρέπει να επαναπροσδιοριστεί και να γίνει επαναδιαπραγματεύσιμη η ονομαστική αξία όλων των υπαρχόντων συμβολαίων, φέρνοντας χρηματοοικονομικό χάος. Αυτό που ενδεχομένως να αποδειχθεί πολιτικά ολέθριο είναι πως μπορεί τελικά να απαιτηθεί περισσότερη λιτότητα, καθώς η Ελλάδα εξακολουθεί να καταγράφει πρωτογενές έλλειμμα, το οποίο θα πρέπει να εκμηδενιστεί εάν η Ε.Ε. και το ΔΝΤ σταματήσουν να χρηματοδοτούν. Αυτή η διαδικασία, όμως, θα οδηγήσει και σε σημαντική υποτίμηση της συναλλαγματικής ισοτιμίας . Παρ’ όλα αυτά, έτσι θα τεθεί σε κίνηση μία διαδικασία προσαρμογής, που σύντομα θα οδηγήσει στον επαναπροσδιορισμό της οικονομίας και θα τη θέσει σε δρόμο βιώσιμης ανάπτυξςη. Πράγματι, ίσως υπάρξει εκτίναξη της ανάπτυξης, πιθανότατα για μεγάλη χρονική περίοδο, εάν υιοθετηθούν λογικές πολιτικές για την ανάκτηση της μακροοικονομικής σταθερότητας. Η Ελλάδα θα υποστεί υποτίμηση γιγαντιαίων διαστάσεων. Μία τέτοια αλλαγή αδιαμφισβήτητα θα δημιουργήσει νέες ευκαιρίες για εξαγωγές και θα μετατρέψει δραστηριότητες που μέχρι πρότινος δεν είχαν εμπορικό πλεονέκτημα σε εμπορικές ευκαιρίες. Ουδείς μπορεί να προβλέψει ποιες θα είναι αυτές οι εξαγωγές. Θα δημιουργηθούν, όμως, ισχυρά κίνητρα από τη σούπερ ανταγωνιστική συναλλαγματική ισοτιμία, γεγονός που είναι αδιαμφισβήτητο. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι κατά τα μέσα του 2013 η ελληνική οικονομία ανακάμπτει, ενώ η υπόλοιπη ευρωζώνη παραμένει σε ύφεση. Ο αντίκτυπος στην Ισπανία, στην Πορτογαλία και στην Ιταλία, που θα παλεύουν ακόμη με τη λιτότητα, θα είναι ισχυρός. Οι ψηφοφόροι των συγκεκριμένων χωρών θα αρχίσουν να παρατηρούν την επιτυχία της γειτονικής Ελλάδας, που όλοι μέχρι πρότινος περιφρονούσαν. Θα αρχίσουν να διερωτώνται γιατί οι δικές τους κυβερνήσεις δεν ακολουθούν το ελληνικό παράδειγμα και θα ενταθούν οι φωνές που θα τάσσονται υπέρ της εξόδου από την ευρωζώνη. Με άλλα λόγια, το ελληνικό παράδειγμα θα μπορούσε να αλλάξει θεμελιωδώς τα κίνητρα των χωρών να παραμείνουν στην ευρωζώνη, ειδικότερα εάν το οικονομικό περιβάλλον εξακολουθήσει να είναι δυσμενές. Σε αυτό το σημείο, θα επηρεαστεί και η Γερμανία. Θα συνειδητοποιήσει ότι η ευρωζώνη προσφέρει στη χώρα όχι ένα, αλλά δύο «αλόγιστα προτερήματα»: χαμηλά επιτόκια, που είναι και ο παράδεισος του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, και ανταγωνιστική συναλλαγματική ισοτιμία καθώς δένεται με πιο αδύναμους εταίρους. Σε αυτήν την περίπτωση, η Γερμανία θα πρέπει να προσφέρει στους εταίρους της μία πολύ πιο ελκυστική συμφωνία για να τους κρατήσει στην ευρωζώνη. Αυτό το σενάριο βρίθει ειρωνικών καταστάσεων. Η Ελλάδα, που τώρα θεωρείται ο παρίας που μολύνει την ευρωζώνη, θα είναι πολύ μεγαλύτερος κίνδυνος για την επιβίωση του ευρώ εάν εκδιωχθεί. Εάν η έξοδος από την ευρωζώνη δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για ανάκαμψη στην Ελλάδα, τότε μπορεί να υπάρξει ο κίνδυνος μετάδοσης της… επιτυχίας. Η συνεχιζόμενη ελληνική τραγωδία μπορεί να έχει τελικά αίσιο τέλος για την Ελλάδα. Η τραγωδία, όμως, θα συνεχιστεί για την ευρωζώνη και ίσως για όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.   thepressproject.gr

ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΤΑΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ! ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Τα έσοδα φθάνουν για τις δαπάνες του Δημοσίου [πίνακες]

Συντονισμένη επίθεση κατατρομοκράτησης των Ελλήνων, έχουν εξαπολύσει τραπεζίτες, συνεργαζόμενοι Ευρωπαίοι και Έλληνες πολιτικοί και τα ελεγχόμενα από αυτούς ΜΜΕ.

 

Πρόκειται για την μεγαλύτερη σε έκταση προσπάθεια εξαπάτησης του Ελληνικού Λαού, των τελευταίων ετών.
Το θηρίο των τραπεζιτών βαριά λαβωμένο από την αποφασιστική ψήφο των Ελλήνων στις πρόσφατες εθνικές εκλογές, προσπαθεί να τρομάξει τους πολίτες με μουγκανητά και κινήσεις των ποδιών και της…ουράς του. Όμως αυτήν την στιγμή κείται ανίσχυρο, αδύναμο για να κουνηθεί. Ωστόσο, οι ευρωπαίοι «εταίροι» μας και οι «Έλληνες» πολιτικοί, συνεπικουρούμενοι ορισμένα ΜΜΕ προσπαθούν να «αναστήσουν» το θηρίο εις βάρος της χώρας και των Ελλήνων.

Μας έχουν κατακλύσει με αισχρά ψέματα:

Ψέμα 1ο : Μπορεί να αποβληθεί μία χώρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ή την Ευρωζώνη. Η απάντηση είναι ΟΧΙ. Σύμφωνα με την σχετική Ευρωπαϊκή Συνθήκη για την είσοδο ή την έξοδο μιας χώρας από την ευρωπαϊκή Ένωση, απαιτείται ομόφωνη απόφαση όλων των χωρών, συμπεριλαμβανομένης και της χώρας-στόχο.

Ψέμα 2ο : Είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να μην πληρωθούν μισθοί και συντάξεις, αν δεν εισπράξουμε τις δόσεις των δανείων; Η απάντηση είναι ΟΧΙ. Τα έσοδα του προϋπολογισμού αρκούν για να καλυφθούν όλα τα έξοδα της Γενικής Κυβέρνησης και οι μισθοί και οι συντάξεις. Αυτό που δεν θα καλυφθεί εξ ολοκλήρου είναι οι τόκοι των τοκογλύφων. Αν διαγραφεί το επαχθές και επονείδιστο χρέος τότε μπορούν να καλυφθούν και οι αναλογούντες στην πραγματική οφειλή τόκοι. Προς επίρρωση των παραπάνω επισυνάπτω την σελίδα 43 του Κρατικού Προϋπολογισμού του 2011 και παραπέμπω και στις δηλώσεις Κατσέλη του Φεβρουαρίου 2012, περί ψευδών ισχυρισμών Βενιζέλου από τον Αύγουστο έως τον Δεκέμβριο του 2011, πως δεν υπήρχαν χρήματα για μισθούς και συντάξεις!

Ψέμα 3ο : Δεν φοβούνται οι ευρωπαίοι, έχουν λάβει τα μέτρα τους; Η Ελλάδα δεν έχει διαπραγματευτικό χαρτί; ΟΧΙ. Δεν είναι θέμα ευρωπαίων αλλά του διεθνούς τραπεζικού συστήματος, το οποίο έχει επενδύσει και τιτλοποιήσει τα μελλοντικά έσοδα από την υπερχρέωση της Ελλάδας. Μία στάση πληρωμών εκ μέρους της χώρας θα τινάξει τον προγραμματισμό τους στον αέρα μαζί και τα χρηματιστήρια. Πέραν του ελλείμματος που θα προκύψει στα ταμεία των τοκογλύφων θα κατρακυλήσει και η μετοχή τους με ζημιά δυσβάσταχτη.

Τέλος παραπέμπω σε άλλες δύο χώρες που ακουμπούν στην Ευρώπη και είπαν όχι στο ΔΝΤ: Την Ισλανδία και την Τουρκία. Και οι δύο μέσα σε τρία χρόνια αφ’ ότου είπαν ΟΧΙ στο ΔΝΤ, παρουσίασαν θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Και στις δύο περιπτώσεις ασκήθηκαν τρομακτικές πιέσεις και τρομοκρατία προς τους πολίτες τους.
Αποδείχθηκε ότι η απόφασή τους ήταν σωστή.

Ναι λοιπόν στην Ευρώπη αλλά στην Ευρώπη της αλληλεγγύης και όχι στην Ευρώπη της Goldman Sachs.

Ελληνίδες και Έλληνες μην υποκύψετε στους αήθεις-ψευδεπίγραφους εκβιασμούς.

Ιωάννης Δέμος

sosto-lathos.gr – anti-ntp.blogspot.com/  ??

Έκλεισαν οι εννιά στις δέκα επιχειρήσεις που άνοιξαν το 2011!

 

Σε αλλαγή του «χάρτη» των ελληνικών επιχειρήσεων οδηγείται η αγορά από την πρωτοφανή κρίση.

Η έκρηξη των ακάλυπτων επιταγών, η αύξηση του κόστους χρήματος και η καθίζηση του τζίρου έχει ήδη επηρεάσει το ισοζύγιο των επιχειρήσεων που ανοίγουν έναντι αυτών που κλείνουν, το οποίο βαίνει συνεχώς μειούμενο την τελευταία τριετία.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία του Γενικού Εμπορικού Μητρώου και των επιμελητηρίων, το 2011, για κάθε δέκα επιχειρήσεις που προχώρησαν σε έναρξη λειτουργίας, αντιστοιχούσαν 9,2 επιχειρήσεις που έβαζαν λουκέτο, έναντι 8,9 το 2010 και 8,6 το 2009.

Καταλυτικά είναι τα στοιχεία του πρώτου τριμήνου του 2012, που δείχνουν περισσότερες επιχειρήσεις να κλείνουν, από αυτές που ανοίγουν.

Συγκεκριμένα, για το 2009 τα στοιχεία δείχνουν ότι ιδρύθηκαν 61.345 επιχειρήσεις και έκλεισαν 53.819 (+7.526), το 2010 ξεκίνησαν τη λειτουργία τους 62.781 επιχειρήσεις και έκλεισαν 56.037 (+6.744) και το 2011 άνοιξαν 55.954 επιχειρήσεις, ενώ έκλεισαν 51.531 (+4.423).

Σύμφωνα με το protothema.gr, ό,τι αφορά στα στοιχεία πρώτου τριμήνου 2012, φαίνεται να ξεκίνησαν τη δραστηριότητά τους 8.361 επιχειρήσεις και έκλεισαν 10.315 (-1.954).

marketbeast.gr/

Την ώρα που ο Παπαδήμος προειδοποιούσε για οικονομική κατάρρευση, έδινε 435 εκ. Ευρώ στο κοράκι του ΔΝΤ και υπέγραφε 18 δις προς τις Ιδιωτικές τράπεζες.

Όπως είδαμε νωρίτερα, το Ελληνικό κράτος προέβει σε μία ανήκουστη αθλιότητα. Να πληρώσει ομόλογο που δολίως έμεινε εκτός PSI, αποκτήθηκε όμως με μειωμένη αξία από το γνωστό vulture fund του Kenneth Dart που συνοδεύει κάθε επέμβαση του ΔΝΤ ανά τον πλανήτη. Την ίδια στιγμή που ο κύριος Παπαδήμος τρομοκρατεί με στάση πληρωμών και άλλα δεινά, πληρώνει σε κερδοσκόπο που πόνταρε στην κατάρρευση της χώρας, 435 εκατομμύρια Ευρώ.

Το ομόλογο του εν λόγω fund, έμεινε εκτός κουρέματος, την ίδια στιγμή που κουρεύτηκαν οι αποταμιεύσεις και οι ασφαλιστικές εισφορές των Ελλήνων, των τιμίων της Ευρώπης και του κόσμου.

Ο κύριος Παπαδήμος όμως προστάτευσε τον εγκληματία επενδυτη, που ακολουθεί κάθε δράση του ΔΝΤ. Έκανε τα ίδια στην Αργεντινή, στην Ρωσία, την Τουρκία κλπ.

Ο Kenneth Dart λοιπόν, γνώριζε πολύ καλά ότι δολίως και προκλητικά θα κέρδιζε μία περιουσία. Την κέρδισε λόγω της επέμβασης του ΔΝΤ και της συνεργασίας του με ντόπιους υψηλόβαθμους. Διότι αυτοί οι άνθρωποι δεν κάνουν “μαντεψιές”, εξαγοράζουν κτήνη και εκποιούν πατρίδες.

Ας τολμήσουν τώρα κάποιοι να μιλήσουν για “συνωμοσιολογίες” και άλλα φαιδρά. Ας τολμήσει όμως και κάποιος εισαγγελέας, να αναλάβει ΑΜΕΣΑ δράση, όπως και οι οργανώσεις ομολογιούχων, πολιτών να μηνύσουν προσωπικά τον κύριο Παπαδήμο. Ας πάρουν και θέση όλοι οι αρχηγοί κομμάτων μπροστά σε αυτό το έγκλημα.

Όσον αφορά τα 18 δις Ευρώ στις ιδιωτικές τράπεζες, έχουμε μιλήσει διεξοδικά στο παρελθόν. Δεν μπορούσε να παρθεί αυτή η απόφαση από τον κύριο Παπαδήμο. Και όμως, σε συνεργασία με τον κύριο Προβόπουλο, σε αυτή την “επιπλέον” μέρα συνομιλιών των πολιτικών αρχηγών, βρήκαν την ευκαιρία και το εφάρμοσαν. Μία ημέρα πριν οκύριος Παπαδήμος παυθεί από τα καθήκοντα του, έφερε εις πέρας σε αυτές τις δύο φρικτές αποφάσεις για τις οποίες θα πρέπει να λογοδοτήσει. Δείτε την υπόθεση των 18 δις όπως την αναλύει το Defencenet.gr:

Σκάνδαλο Λ.Παπαδήμου: 1 μέρα πριν φύγει υπέγραψε τα 18 δισ. ευρώ στους τραπεζίτες!

Mπορεί να έγιναν εκλογές, μπορεί να ανατράπηκε η κυβέρνηση Παπαδήμου από την λαϊκή ψήφο (απομένει βέβαια η νέα εκλογική διαδικασία για να σφραγιστεί η “αποκόλληση” του συνόλου της κυβέρνησης των τραπεζιτών από την εξουσία), αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον αποχωρούντα πρωθυπουργό τη τελευταία του υπογραφή να την βάλει προκειμένου να υλοποιήσει τον μοναδικό σκοπό για τον οποίο τον έκαναν πρωθυπουργό:

Να δώσει τα πρώτα 18 δισ. ευρώ στις τράπεζες εν μέσω ανυπαρξίας κυβέρνησης και εν μέσω νέας προεκλογικής περιόδου!

Τα οποία 18 δισ. ευρώ δεν προέρχονται από πουθενά αλλού, πέρα από τα δανεικά που πήρε ο ελληνικός λαός (ή μάλλον τον ανάγκασαν να τα πάρει, στο πλαίσιο της δανειακής σύμβασης που υπέγραψαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ).

Είναι πραγματικό σκάνδαλο και όνειδος για την δημοκρατία μας το γεγονός ότι ένας τραπεζίτης έγινε πρωθυπουργός (με την ψήφο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ για να μην ξεχνιόμαστε) απλά και μόνο για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα μερικών τραπεζιτών.

Την στιγμή μάλιστα που αρνούνται να δώσουν την έκθεση της Blackrock στην δημοσιότητα για να φανεί το που διέθεσαν τα προηγούμενα 200 δισ. που έχουν πάρει σε “ενισχύσεις” οι τράπεζες από το 2008.

Έτσι σε συνεργασία με την Τράπεζα της Ελλάδας που έκανε και την σχετική έκθεση ετοιμάζονται μέχρι την Παρασκευή να δώσουν 18 δισ. ευρώ στους τραπεζίτες μετά από σχετική επιστολή του Λ.Παπαδήμου! 

Η νέα δωρεά στους τράπεζες (υποτίθεται για να αυξηθεί η ρευστότητά τους και να … δώσουν δάνεια, φοβερό ανέκδοτο, πράγματι) εμπεριέχεται στην πρώτη φάση της εφαρμογής της νέας δανειακής σύμβασης και αποφασίστηκε να προωθηθεί άμεσα μετά από συνάντηση την περασμένη Πέμπτη μεταξύ του Λ.Παπαδήμου και του κ. Θωμόπουλου,υποδιοικητή της Τράπεζας της Ελάδας.

Μετά την συνάντηση ο Λ.Παπαδήμος έστειλε επιστολή στο ΤΧΣ (Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) η οποία κοινοποιήθηκε στην ηγεσία του ΥΠΟΙΚ και στην διοίκηση της ΤτΕ, με την οποία ζητούσε την άμεση εκταμίσευση υπέρ των τραπεζών των 18 δισ. ευρώ! Παρά τις έντονες επιφυλάξεις που είχε εκφράσει το ΤΧΣ.

Στην επιστολή αναφέρεται ότι «η άμεση κεφαλαιακή ενίσχυση των βιώσιμων πιστωτικών ιδρυμάτων, ώστε να πληρούνται οι προβλεπόμενες από την Τράπεζα της Ελλάδος απαιτήσεις κεφαλαιακής επάρκειας είναι αναγκαία για  τη διατήρηση της σταθερότητας του ελληνικού τραπεζικού συστήματος και για  τη χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα».

Παραθέτει τις νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης που πρέπει να εφαρμόσει το ΤΧΣ και  επισημαίνει ότι «είναι αναγκαίο το ΤΧΣ να οριστικοποιήσει άμεσα την προβλεπόμενη Σύμβαση Προεγγραφής, ώστε να πραγματοποιηθεί η μεταβατική κεφαλαιακή ενίσχυση πιστωτικών ιδρυμάτων προκειμένου να πληρούνται οι προβλεπόμενες  από την Τράπεζα της Ελλάδος απαιτήσεις κεφαλαιακής επάρκειας».

Τονίζει μάλιστα ότι «εάν το ΤΧΣ κρίνει σκόπιμο η Σύμβαση Προεγγραφής να περιλαμβάνει πρόσθετους όρους, που συμπληρώνουν αυτούς που καθορίζονται στην Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου της 2/5/12, οι όροι αυτοί πρέπει να είναι συνεπείς με την αξιολόγηση της Τραπέζης της Ελλάδος ότι η μεταβατική κεφαλαιακή ενίσχυση συνιστά αύξηση των εποπτικών κεφαλαίων. Είναι αυτονόητο ότι η αξιολόγηση της βιωσιμότητας ενός πιστωτικούς ιδρύματος θα βασίζεται σε σχετική έκθεση και βεβαίωση της Τραπέζης της Ελλάδος η οποία ως εποπτική αρχή, έχει την αρμοδιότητα και την ευθύνη για την αξιολόγηση της βιωσιμότητάς του».

Η επιστολή καταλήγει με τη σύσταση «να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στα  ανωτέρω σημεία και να μεριμνήσετε ώστε οι Συμβάσεις Προεγγραφής να ολοκληρωθούν άμεσα, ώστε να γίνει εφικτή η προκαταβολή της κεφαλαιακής ενίσχυσης βιώσιμων πιστωτικών ιδρυμάτων το συντομότερο δυνατό προκειμένου να διασφαλιστεί η σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος».

Μάλιστα, χθες το μεσημέρι οι δύο τραπεζίτες Λ.Παπαδήμος και Γ.Προβόπουλος, συνεργάστηκαν επί ώρεςκαι υπέγραφαν έγγραφα για την εκταμίευση, μία μέρα πριν αποχωρήσει από την πρωθυπουργία, προκειμένου να εισπραχθούν τα χρήματα ΕΝΤΕΛΩΣ ΠΑΡΑΝΟΜΑ αφού δεν υπάρχει η δεύτερη απόφαση του υπουργικού συμβουλίου, ενώ τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο και οι ΔΗΜΑΡ, αλλά και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες έχουν εκφράσει τις σφοδρές επιφυλάξεις τους.

Είναι πράγματι λυπηρό για την Ελληνική Δημοκρατία ότι ο πρωθυπουργός της το μοναδικό πράγμα με το οποίο ασχολείται (όταν δεν συγγράφει ανυπόγραφες τρομολαγνικές επιστολές) να φροντίζει τα δανεικά που έχει πάρει ο ελληνικός λαός να εισπραχθούν χωρίς καν να τηρηθούν οι τυπικές διαδικασίες από τους συναδέλφους του τραπεζίτες…

μέσω olympia.gr/

Τι εστί Τράπεζα σήμερον

του Γιάνη Βαρουφάκη

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν ιδιωτικές τράπεζες που λειτουργούσαν ως κανονικές επιχειρήσεις. Που έπαιρναν δηλαδή ρίσκο και είτε, εφόσον τους «έβγαινε», κέρδιζαν είτε, όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν «κατ’ ευχήν», διακινδύνευαν την ύπαρξή τους. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι.

Τέτοιες τράπεζες σήμερα δεν υπάρχουν. Σήμερα οι «ιδιωτικές» τράπεζες, παγκοσμίως, αποτελούν έναν παραπλανητικό ευφημισμό. Ιδίως μετά το Κραχ του 2008, οι τράπεζες λειτουργούν ως μορφώματα που συνδυάζουν τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, αποτελώντας έτσι βαρίδια που τραβάνε τις κοινωνίες και τις αγορές μαζί τους στον πυθμένα ενός ωκεανού ζημιών και χρέους.

Αυτές τις μέρες, που μια υπό προθεσμία (και υπό αμφιλεγόμενη νομιμοποίηση) κυβέρνηση «διαπραγματεύεται» την λεγόμενη επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, καλό είναι να θυμηθούμε τι εστί τράπεζα την σήμερον. Για να το θυμηθούμε όμως αυτό, χρειαζόμαστε μια αναδρομή στο ιστορικό του πώς φτάσαμε εδώ που είμαστε.
Όταν οι τράπεζες λειτουργούσαν ως επιχειρήσεις

Στις αρχές του 19ου αιώνα, οι κραταιές τράπεζες (π.χ. του Λονδίνου) λειτουργούσαν ως ιδιωτικές εταιρείες απεριόριστης ευθύνης. Οι ιδιοκτήτες τους, οι οποίοι τις διεύθυναν κιόλας (ή τουλάχιστον επέβλεπαν τον τρόπο διοίκησης), διέτρεχαν τον κίνδυνο να χάσουν και το σπίτι τους ακόμα αν η τράπεζα δεν μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες (σε ρευστό) των καταθετών της ή να ανταποκριθεί στα δάνεια που είχε η ίδια συνάψει με πιστωτές. Στην προσπάθειά τους να περιοριστεί αυτός ο κίνδυνος, οι τραπεζίτες κρατούσαν στα ταμεία τους, για να έχουν «καβάτζα», την δική τους χρηματική περιουσία (σε ρευστό, μετοχές ή ομολογίες) και δεν δάνειζαν ποτέ πάνω από το 50% των συνολικών τους κεφαλαίων (δηλαδή του αθροίσματος των χρημάτων που είτε κατέθεταν στην τράπεζα οι πελάτες της είτε κατέθεταν οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες).

Από τα μέσα του 19ου αιώνα, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν για αντικειμενικούς λόγους. Κατ’ αρχάς, καθώς ο καπιταλισμός απογειωνόταν, με την δημιουργία νέων, πανάκριβων αλλά και, παράλληλα, υπερκερδοφόρων δικτύων (π.χ. σιδηροδρομικά, τηλεγραφικά, ηλεκτροφόρα δίκτυα), οι επιχειρήσεις είχαν ανάγκη τεράστιων δανείων – για τα οποία ήταν έτοιμες να καταβάλουν αντίστοιχα τεράστιους τόκους. Έτσι, σιγά-σιγά οι τράπεζες «αναγκάστηκαν» να αποποιηθούν τον εγγενή συντηρητισμό τους. Το πρώτο βήμα έγινε το 1826 στο Λονδίνο. Έως τότε, καμία τράπεζα δεν είχε το δικαίωμα να έχει πάνω από έξι μετόχους. Αυτός ο περιορισμός ήταν ο πρώτος που υπέκυψε στις νέες ανάγκες για μεγαλύτερη δανειοδοτική δυνατότητα: ξάφνου, ο αριθμός των μετόχων πολλαπλασιάστηκε, τα κεφάλαια που διέθεσαν οι νέοι μέτοχοι πέρασαν στα βιβλία των τραπεζών και, έτσι, οι τράπεζες μπόρεσαν να χρηματοδοτήσουν την Β’ Βιομηχανική Επανάσταση (μέσα του 19ου αιώνα και μετέπειτα). Πάντως, παρά αυτά τα ανοίγματα, οι μέτοχοι (αν και πιο πολλοί) παρέμειναν υπό την απειλή της προσωπικής πτώχευσης, σε περίπτωση του η τράπεζα παρέπαιε. Αυτή η απειλή αρκούσε ώστε οι ιδιοκτήτες των τραπεζών, οι τραπεζίτες, να κρατάνε σφικτά τα ηνία των διευθυντών τους, στους οποίους δεν επέτρεπαν να διακινδυνεύσουν την περιουσία τους.

Ο περιορισμός της ευθύνης των μετόχων-ιδιοκτητών των τραπεζών νομοθετήθηκε το 1855-6. Έχει ενδιαφέρον ότι οι τραπεζίτες, αντί να αδράξουν την ευκαιρία να αποποιηθούν τον κίνδυνο της προσωπικής πτώχευσης, αντιστάθηκαν στον νέο νόμο – προσπάθησαν, για δεκαετίες, να κρατήσουν το καθεστώς της απεριόριστης ευθύνης διατυμπανίζοντας ότι επέλεγαν να επενδύσουν το προσωπικό τους ρίσκο στην τράπεζά τους ως τίτλο τιμής, ως μέρος του συμβολαίου με τους καταθέτες (του στυλ: «αν πτωχεύσει η τράπεζά μας, να ξέρετε ότι θα καταστραφούμε κι εμείς»). Χρειάστηκε να έρθει η Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930, με τις πολλαπλές πτωχεύσεις τραπεζιτών, για να πειστούν οι τραπεζίτες (δηλαδή οι ιδιοκτήτες των τραπεζών) να «περιορίσουν την ευθύνη τους», κόβοντας τον ομφάλιο λώρο που συνέδεε τις τύχες της τράπεζάς τους με την τύχη της προσωπικής τους περιουσίας.
Το τέρας της μόχλευσης (leverage)

Στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν οι τράπεζες αρχίζουν να μεταλλάσσονται σε κάτι που σιγά-σιγά παύει να θυμίζει τις υπόλοιπες επιχειρήσεις, το σύνολο του ενεργητικού όλων των τραπεζών (δηλαδή, των δανείων που δίνουν και των κεφαλαίων που διακρατούν ως «καβάτζα») κυμαινόταν γύρω το 50% του ΑΕΠ μιας αναπτυγμένης χώρας (π.χ. Βρετανίας, Γαλλίας κλπ). Σήμερα, κυμαίνεται μεταξύ του 300% και του 500% του ΑΕΠ. Μια τράπεζα, όπως η Deutsche Bank ή η BNP, μπορεί να έχει ενεργητικό μεγαλύτερο του ΑΕΠ της χώρας στην οποία εδρεύει.

Πώς συνέβη αυτό; Η απάντηση, μονολεκτική: Μόχλευση. Τι είναι αυτό το φρούτο; Κάτι που όλοι γνωρίζουμε με άλλο, απλούστερο, όρο: Χρέος (ή, για την ακρίβεια, ο λόγος του χρέους). Αν σας πω ότι για κάθε €10 που έχω, δανείστηκα €120, θα με περάσετε για τρελό. Όμως αν είμαι τραπεζίτης, και έχω κάνει το ίδιο πράγμα, δεν θα πω ποτέ ότι δανείστηκα. Θα πω απλώς ότι ο συντελεστής μόχλευσης της τράπεζάς μου είναι 12 (δηλαδή, €120 χρέους για κάθε €10 κεφαλαίων που διαθέτει το ταμείο μου). Όχι μόνο ακούγεται καλύτερο και πιο «τεχνοκρατικό» αυτό αλλά, δεδομένης της κατάστασης στο τραπεζικό σύστημα σήμερα, θα θεωρηθεί και ιδιαίτερα συντηρητικός συντελεστής μόχλευσης!

Ποια η σημασία του συντελεστή μόχλευσης; Αποτελεί το μυστικό του αμύθητου πλούτου των τραπεζιτών στις εποχές των παχιών αγελάδων και της βαθιάς τους πτώχευσης σήμερα. Έστω μια τράπεζα που κερδίζει ένα ποσοστό 1% επί των κεφαλαίων που διαθέτει ή διαχειρίζεται (εκ μέρους καταθετών, πελατών κλπ). Επιλέγοντας όμως έναν συντελεστή μόχλευσης ίσο με, π.χ., το δώδεκα, η καλή τράπεζα δωδεκαπλασιάζει τα κέρδη της χωρίς ιδρώτα ή κόπο. Αυτόματα, δωδεκαπλασιάζονται τα μερίσματα των μετόχων, τα bonus των διευθυντών, οι μισθοί των μεγαλο-υπαλλήλων κλπ κλπ. Αν σκεφτείτε μάλιστα ότι το 2008, λίγο πριν την κατάρρευση ολόκληρου του τραπεζικού οικοδομήματος, ο συντελεστής μόχλευσης των ευρωπαϊκών τραπεζών είχε φτάσει το ιλιγγιώδες 50 προς 1, καταλαβαίνουμε τι είχε συμβεί: γιατί οι αποδοχές των διοικούντων έφτασαν την στρατόσφαιρα, οι τιμές των τραπεζικών μετοχών ήταν η «ατμομηχανή» των χρηματιστηρίων, το χρηματοπιστωτικό σύστημα έριχνε την σκιά του στην «πραγματική» οικονομία.
Μετά την Άνοδο, η Πτώση

Για να κινδυνεύσει να πτωχεύσει μια τράπεζα με συντελεστή μόχλευσης 2 προς 1, χρειάζεται να έχει ζημίες ίσες με το μισό (το 50%) των δανείων που έχει παράσχει και των τοποθετήσεων που έχει επιλέξει. Όταν όμως ο συντελεστής μόχλευσης φτάσει στο 20 προς 1 (ένα μέγεθος που χαρακτήριζε τις ελληνικές τράπεζες προ της Κρίσης), τότε αρκούν για να πτωχεύσει ζημίες της τάξης του 5%. Κι όταν ο συντελεστής μόχλευσης φτάσει στο επίπεδο που ισχύει στην περίπτωση (για να φέρω ως παράδειγμα μια «κραταιά» τράπεζα που όλοι γνωρίζουμε) μιας Deutsche Bank (περί το 50 προς 1), αν…..